
Με φίλησε. Ένα απαλό άγγιγμα των χειλιών, λίγο πάθος και ανάσες καυτές. Λίγα κλάσματα δευτερολέπτου αρκούν για να διαπεράσει ένα ρίγος ολόκληρο το κορμί, το οποίο ζητάει απελπισμένα την εξιλέωση.
Και όμως το μυαλό κάνει σκληρό παζάρι με την υλοποίηση των αναγκών. Ξέρει ότι αυτό που γίνεται, έγκειται απλά σε μία σωματική συναλλαγή ευχαρίστησης και τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχουν συναισθήματα ούτε η φλόγα του έρωτα. Απλή έλξη δύο ανθρώπων. Δε προχώρησα παρακάτω. Καλύτερα να είμαι σίγουρη για κάθε μου βήμα.
Οι φίλες μου έκαναν διάφορα σχόλια και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η μία μεριά θεωρεί ότι το να ζεις το σήμερα είναι πολύ σημαντικό, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι θα γίνει αύριο. Μία – δυο νύχτες (και περισσότερες αν είναι εφικτό) με έναν άνδρα που σε ενδιαφέρει δεν είναι καθόλου κακό, σου δίνει εμπειρίες, περνάς ωραία και συν ότι κάνουν το πρόσωπό σου να λάμπει !
Η άλλη ομάδα πιστεύει ότι το να κάνεις σεξ με έναν άνθρωπο για τον οποίο δεν αισθάνεσαι κάτι, δεν σου προσφέρει τίποτα. Καταλήγεις να διασπάς τον εαυτό σου σε διάφορες ανούσιες περιπτύξεις, να στεναχωριέσαι την επόμενη μέρα και να σκέφτεσαι το αν θα σε ξαναπάρει τηλέφωνο.
Είναι δύσκολο να αποφασίσω ποια μεριά έχει δίκιο. Το ποτήρι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τόσο μισογεμάτο όσο και μισοάδειο. Πιθανώς, ο δρόμος που ακολουθεί η κάθε γυναίκα σε αυτό το θέμα είναι καθαρά θέμα εμπειριών ζωής και νοοτροπίας.
Προς το παρόν, το μυαλό μου κατάφερε να πάρει την πρωτιά και να επικρατήσει έναντι του σώματος (αχ, καημένο σώμα μου, φτιαγμένο από πηλό, πάλι θα μείνεις ανεξιλέωτο !!!!). Το καλύτερο επιχείρημα που είχα ήταν ότι αν πρόκειται για μερικές ώρες πάθους καλύτερα με κάποιον που δε ξέρω, παρά με κάποιον πρώην.
Και ας μη μιλήσω για το θέμα του Νίκου στο γραφείου που μου έχει γίνει μόνιμη ιδέα. Όποτε με κοιτά στα μάτια, το μόνο που θέλω είναι να χαθώ στην αγκαλιά του, να με νανουρίσει η φωνή του και να παραδοθώ ψυχή τε και σώματι στον παράδεισο της ζεστασιάς και της γαλήνης του… (Όποιος με ακούσει να τα λέω αυτά θα καταλάβει σίγουρα ότι με έχει χτυπήσει η …. αποχή από τις σωματικές συναναστροφές !!!!)
Ξέχασα να αναφέρω το καλύτερο! Φεύγοντας από την καφετέρια περπατήσαμε με το Μάκη σε ένα πλακόστρωτο δρόμο. Πώς κατάφερα να πατήσω σε κάποιο σημείο και το επόμενο βήμα μου να γίνει χωρίς να φοράω παπούτσι ούτε εγώ το κατάλαβα! Σκάλωσε το τακούνι της γόβας δεν έλεγε να ξεκολλήσει το άτιμο!
Προσπάθησα να σκύψω διακριτικά να το τραβήξω (δε χρειάζεται να διαπιστώσει όλος ο κόσμος τι χρώμα εσώρουχο φοράω…), αλλά ευτυχώς ο Μάκης είχε την ευγενή καλοσύνη να σκύψει ο ίδιος να το τραβήξει απότομα και να μου ξεχαρβαλώσει το παπούτσι! Μείον ένα παπούτσι, μείον και ένας άνδρας.
* Μοιραστείτε τις εμπειρίες σας με τη Fay . Επικοινωνήστε μαζί της στο
fay@proagelosnews.gr